Ik kan niet ontkennen dat er enige jaren geleden iets aan me is gebeurd, een soort energetische gebeurtenis, waarin het me duidelijk werd dat er alleen maar liefde, alleen maar eenheid, alleen maar zijn is. Het gebeurde plots, zomaar vanzelf, en ik kan wel zeggen dat het aan mij gebeurde maar wat er ervaren werd was dat die ik, de afgescheiden individu, weg viel, en daarna dat die ik eigenlijk altijd slechts schijnbaar was geweest.

Later werd er ook gezien dat dit het paradijs is. Dit schijnbare leven met alles er op en er aan, met alles wat er is, precies zoals het is, is het paradijs of thuis of hoe je het ook wil noemen. We zoeken thuis te komen en dan, wederom zomaar door een energetische switch zag "ik" dat we al thuis zijn. Wat mij betreft mogen we dus de definitie van thuis nogal bijstellen want het paradijs is dat wat er is precies zoals het is. De hemel blijkt geen prachtige, bliss-achtige fantastische wereld te zijn maar gewoon dit zoals het is. En dat is enerzijds dus onvoorstelbaar gewoon, anderzijds, misschien juist daarom wel, van een onvoorstelbare schoonheid en zachtheid.

Het meest opvallende in dit alles is misschien wel dat het zomaar gebeurde en dat het zoeken hiernaar eerder een sta-in-de-weg  lijkt als dat er een weg naar toe is omdat alles wat je doet of probeert eerder die schijnbare ik lijkt te versterken en benadrukken.

En hoewel je er eigenlijk helemaal geen woorden aan kan geven (zoals eenheid, verlichting, bevrijding, zijn of wat dan ook) omdat dat een gevoel of idee van object-subject kan oproepen waarvan het me helemaal duidelijk is dat die eigenlijk alleen maar schijnbaar is, vind ik het toch heerlijk om er over te spreken en het met anderen te delen.